Groot gevaar!

Lees ook de vorige verhalen van Zora en Zita

Het is nog heel stil in de diepe zee waar Zora en Zita, de zeemeerminnen, wonen. De zusjes liggen nog te slapen in hun koninklijke bed, in hun koninklijke kamer, in het kasteel van hun vader en moeder, koning Zebedeus en koningin Zafira. Hun prachtige kasteel staat in Zoda. Het mooiste en gezelligste land van de grote diepe zee. Omdat koning Zebedeus elke avond heel moe is van zijn land te besturen, wil hij elke morgen lekker lang uitslapen. Als koningin Zafira, Zora en Zita vroeger wakker zijn, moeten ze heel stil zijn. Want anders wordt koning Zebedeus boos en stampt hij met zijn drietand op de grond. Dat doet hij alleen maar als hij heel boos is of als er gevaar is.

“Groot gevaar!” verder lezen

Hoe leuk is dit!

Illustratie Fran Cole

Het wordt weer dag in het grote dierenbos waar Krisje Krekel woont. De eerste zonnestralen piepen tussen de takken van de bomen en zoals elke morgen klinkt het vrolijke deuntje dat Krisje speelt op zijn viool. Vandaag is Krisje jarig. En daarom vieren ze vandaag , zoals elk jaar, ‘het grote vriendenfeest’ met alle dieren uit het grote dierenbos. (lees ook we horen bij elkaar)

“Hoe leuk is dit!” verder lezen

Het Hoge Noorden

Foto Danny Verslype

Het is eind januari en putje winter. ‘s Nachts vriest het waardoor er ’s morgens prachtige taferelen te zien zijn. In de tuin steken de bevroren grassprietjes hun kopjes op alsof ze willen zeggen ‘stap niet op mij, want dan breek ik.’

Wanneer Sverre’s morgens door het raam kijkt ziet hij een prachtige witte tuin. “Hé!” roept hij blij. Maar, “jammer,” zucht hij teleurgesteld. Terwijl Sverre de slaap uit zijn ogen wreef dacht hij sneeuw te zien. Maar wat een teleurstelling als hij ziet dat het gewoon gedauwd en gevroren heeft. Sverre wil zo graag de sneeuw zien om te sleeën, een sneeuwman te maken en sneeuwballengevechten te houden. Hij wacht al zolang…

“Het Hoge Noorden” verder lezen

Dinoweetjes…

Foto Janel van Dalfzen

“ZOEF! ZOEF! ZOEF!” roept Luka terwijl hij zijn pterodactylus laat rondvliegen tussen de takken van een oude boom. Hij stapt van de ene grote tak naar de andere. De pterodactylos is één van Luka’s dinosaurussen. Hij heeft er heel veel en weet er alles over. Overal waar hij gaat neemt hij er enkele mee.

“Dinoweetjes…” verder lezen

Er is plaats genoeg…

Edison, Valeir en Kootje zijn nu al enkele maanden op de boerderij van boer Tijs.

Lees eerst geen-ruzie-meer

 Mama ezel vindt het fantastisch dat haar zoon weer thuis is. Maar ze weet ook dat haar ‘ontdekkingsreiziger’, zoals ze Edison noemde toen hij nog klein was, binnenkort de boerderij weer zal verlaten. Er zijn nog zo veel plaatsen te ontdekken en nog zo veel avonturen te beleven…

“Er is plaats genoeg…” verder lezen

Kids in space!

Het is tijd voor een verhaaltje uit het grote babbelboek. Ga even zitten en zeg de toverspreuk dan komt het verhaaltje, het wordt heel leuk.

‘In het grote babbelboek

zijn de letters en de kleuren zoek.

Open, toe en schudden maar…

Het verhaal is klaar, echt waar!’

Foto Suzanne Vermeer-Stoop

Twee zusjes, Rive en Lulu, zijn met mama, papa en broertje Noé een dagje aan zee. Ze hebben genoten van de zee en het strand. Zandkastelen maken met papa, varen in een rubberbootje, vliegeren, pootjebaden en schelpjes zoeken. Aan zee is zo veel te doen… Een blauwe lucht en een prachtige zon zorgden voor een fantastische dag. “Wordt de zon nooit moe?” vraagt Lulu aan haar grote zus als ze met z’n drietjes zitten te kijken naar de golven van de zee.  “Straks gaat ze slapen. Dan verdwijnt de zon in de zee. Dat noemen ze zonsondergang,” vertelt Rive.

“Kids in space!” verder lezen

Heel lang geleden…

Het is tijd voor een verhaaltje uit het grote babbelboek. Ga even zitten en zeg de toverspreuk dan komt het verhaaltje, het wordt heel leuk.

‘In het grote babbelboek

zijn de letters en de kleuren zoek.

Open, toe en schudden maar…

Het verhaal is klaar, echt waar!’

Illustratie Desirée De Bruyn (Diary of a mouse)

Heel lang geleden, in een land hier ver vandaan, woonden een man en een vrouw. Ze heetten Jozef en Maria. Jozef was een timmerman. Maria was huisvrouw. Ze waren heel gelukkig toen ze wisten dat Maria zwanger was. Ze wisten dat het een bijzonder kindje zou zijn. Een engel had hun verteld dat het vrede zou brengen voor alle mensen. Hij vertelde ook dat het een jongen zou zijn en dat ze hem Jezus moesten noemen.

“Heel lang geleden…” verder lezen

Geen uitstapjes meer…

Foto Kim De Munter

“Brrrr,” bibbert Slowie slak als hij ’s morgens zijn kopje naar buiten steekt. “Binnenkort is het weer tijd voor mijn winterslaap want de nachten worden ook al koud,” denkt hij. Maar vandaag gaat hij nog even genieten van een zonnige dag in de tuin. Hij glijdt over het gras dat lekker nat is van de dauw. Zo heeft Slowie het graag. “Pffff,” zucht hij, ”ik ben eigenlijk wel een beetje uitgekeken op de tuin. Elke boom, elke struik… ik ken echt wel ieder hoekje en elk plaatsje. Misschien is het wel tijd om eens een uitstapje te doen….

“Geen uitstapjes meer…” verder lezen

Kabouters bestaan echt!

Het bos waar de oude babbelboom staat is in de herfst op zijn mooiste, zeker als de zon schijnt. Daarom besluit ik om een lange herfstwandeling te maken en te genieten van de prachtige herfstkleuren. De paadjes liggen bedekt met een kleurrijk tapijt van afgevallen bladeren. Terwijl ik ze hoor kraken onder mijn voeten zie ik een eekhoorntje springen van tak naar tak en van boom naar boom.

“Kabouters bestaan echt!” verder lezen

Fantastische hulpjes

Het is tijd voor een verhaaltje uit het grote babbelboek. Ga even zitten en zeg de toverspreuk dan komt het verhaaltje, het wordt heel leuk.

‘In het grote babbelboek

zijn de letters en de kleuren zoek.

Open, toe en schudden maar…

Het verhaal is klaar, echt waar!’

Illustratie Désiréé De Bruyn

Piep, piep, hallo! Ik ben Snorreke de muis. Samen met mama muis woon ik in een muizenhuisje onder de grond. Ik heb een lange staart en grote oren waarmee ik heel goed kan horen. Samen met Fiona vos beleef ik de spannendste avonturen. Kijk je mee?

Illustratie Désiréé De Bruyn

“Ik zet vanavond mijn schoentje klaar. Misschien komt de Sint dan op bezoek!” zegt Snorreke. “Oh, ja spannend, ik ga dat ook doen!” juicht Fiona. De vriendjes spelen dat ze zelf Sint en Piet zijn. Snorreke heeft een mijter op zijn kopje en in zijn hand houdt hij een staf vast. Fiona is Piet en draagt de zware zak vol cadeautjes.” Zouden Sint en Piet cadeautjes voor ons hebben?” vraagt Fiona. “Dat zullen we morgen zien,” lacht Snorreke.

“Fantastische hulpjes” verder lezen