Kerst bij Snorreke…

Het is tijd voor een verhaaltje uit het grote babbelboek. Ga even zitten en zeg de toverspreuk dan komt het verhaaltje, het wordt heel leuk.

‘In het grote babbelboek

zijn de letters en de kleuren zoek.

Open, toe en schudden maar…

Het verhaal is klaar, echt waar!’

Illustratie Desirée De Bruyn (@Diary of a mouse)

Piep, piep, hallo! Ik ben Snorreke de muis. Samen met mama muis woon ik in een muizenhuisje onder de grond. Ik heb een lange staart en grote oren waarmee ik heel goed kan horen. Fiona vos is mijn beste vriendinnetje en samen beleven we heel wat avonturen.

Het is bijna kerstmis en dat vinden we de leukste en gezelligste tijd van het jaar. Vandaag gaan we alles mooi versieren… Binnen in ons huisje en buiten aan ons huisje.

“Kerst bij Snorreke…” verder lezen

Een druppel met een kleurtje

In het grote bos waar de babbelboom staat, heeft het vannacht heel hard geregend. Overal liggen plassen en de bladeren van de bomen zijn kletsnat. De babbelboom vindt dit zalig want dan ruikt het altijd heerlijk in het bos. Maar na een tijdje piepen de eerste zonnestralen door de bomen en droogt de zon de regendruppels weer op.

Pieter heeft zijn laarzen aangedaan om een wandeling te maken in het bos. Hij springt graag in de plassen. Af en toe neemt hij er ook een kijkje in en zwaait naar zijn spiegelbeeld. Pieter komt voorbij de babbelboom. Omdat het mos op het bankje nog nat is van de regen, blijft hij rechtstaan om de boom wakker te maken. Pieter zegt de toverspreuk.

‘Biebbele babbele boe

 Oren open en mondjes toe.

 Het is geen grap, het is geen droom,

 Luister naar de Babbelboom.

 Letters, woorden, zinnen,

 Laten we beginnen.’

Langzaam wordt de boom wakker en zegt: “Dag Pieter, ik ben blij dat je op bezoek komt. Kan ik je plezieren met een verhaaltje? En waarover mag het verhaaltje gaan?”  “Ja, heel graag,” antwoord Pieter. Hij voelt nog eens aan het mos en dat is ondertussen opgedroogd. Toen Pieter ging zitten voelde hij een druppel op zijn neus. “Oeps sorry,” zegt de babbelboom, ”er liggen nog wat druppels op mijn bladeren.” Pieter wrijft aan zijn neus. “Da’s nie erg hoor,” lacht hij, ”ken jij misschien een verhaaltje over een druppel?” De babbelboom denkt even na… ”Ja hoor, dat ken ik zeker, een heel mooi verhaal. Luister maar…”           

“Een druppel met een kleurtje” verder lezen

Poezenfeest

Lees eerst ‘Verstoppertje

“Pablo, kom eens kijken!” roept Pico. In de kamer waar de klimtoren van de twee poesjes staat, heeft Pablo een grote tas gevonden.  Het is een grote witte met allemaal kleurrijke spulletjes. “Dat is niet voor ons, Pico, blijf daar maar af,” zegt Pablo streng. Maar Pico is heel nieuwsgierig… “Maar wat staat die tas daar dan te doen? Gaan we toch even kijken?” vraagt Pico terwijl hij al met zijn ene pootje in de tas zit. “Alleen kijken dan,” zegt Pablo.

“Poezenfeest” verder lezen

Fladderen van bloem tot bloem…

“Sssssst, sssssst…,” fluistert Bartholomeus. Hij zit samen met Kobe de kikker en Pol de mol op het gras te kijken naar de grote vlinderstruik die in de tuin staat. Op één van de prachtige paarse bloemen zit een mooie vlinder. “Een nieuw vriendje in onze tuin?” vraagt Pol stilletjes terwijl hij zijn brilletje wat hoger op zijn neusje duwt om beter te kunnen kijken.

“Fladderen van bloem tot bloem…” verder lezen

Alle kleuren van de regenboog

Tijdens een wandeling door het bos kwam Lena voorbij de Babbelboom. Lena wilde even rusten en zette zich neer op het stronkje met mos en zei de toverspreuk:

Zelfportret Lena D’hooghe

‘Biebbele babbele boe

 Oren open en mondjes toe.

 Het is geen grap, het is geen droom,

 Luister naar de Babbelboom.

 Letters, woorden, zinnen,

 Laten we beginnen.’

Langzaam werd de boom wakker en zei: “Dag Lena, ik ben blij dat je op bezoek komt. Kan ik je plezieren met een verhaaltje? En waarover mag het verhaaltje gaan?”

Lena zei natuurlijk ja en vroeg, “ken je een verhaal over een dwergje?”

De Babbelboom knikte ja en vertelde:

Er was eens een dwergje. Zijn naam was Daan. Daan woonde met mama en papa dwerg in een groot bos. Met z’n drietjes hadden ze een holle boom ingericht tot een heel gezellig huisje. Daan hield heel erg veel van kleuren. Maar in het bos was het al een hele tijd heel donker. Al weken na elkaar was het bewolkt en het regende ook vaak. “De zon laat zich weer niet zien vandaag. Ze zal op vakantie zijn,” lachte papa dan. Maar Daan kon echt niet lachen. Hij werd echt verdrietig van het slechte weer. Buiten spelen mocht hij niet als het regende. “Ik ben het zo beu om binnen te moeten blijven,” zeurde Daan.

“Alle kleuren van de regenboog” verder lezen