Een spannende dag in het bos…

Het regende vandaag in het bos. Dat vonden Krisje en zijn vrienden helemaal niet leuk. Ze hielden van de zon want dan was alles veel mooier en dan konden ze leuke spelletjes spelen. Verstoppertje vonden ze het leukste. Maar vandaag bleven ze allemaal lang slapen. Na de middag brak de zon door de wolken en kwamen ze allemaal weer naar buiten op de open plaats in het bos. Krisje speelde op zijn viool en ze zongen samen hun liedje dat vandaag een beetje anders klonk:

“Goeiemiddag, goeiemiddag, goeiemiddag, jij en jij,

   goeiemiddag, goeiemiddag, de zon is er ook bij”

“Het zal druk worden deze namiddag,” zei Krisje, “de zon schijnt en het is woensdagnamiddag. Dan komen er altijd veel wandelaars en kinderen spelen in ons bos.” “Ja ,maar dan ben ik toch altijd een beetje bang hoor,” zei Kraakje ongerust. “Ze rapen dan mijn lekkere nootjes! Ik ga er vlug nog wat verstoppen”. Kraakje verstopte heel veel eikeltjes in de holle boom. “Zo, die gaan ze lekker niet vinden,” lachte hij tevreden. “Wij vinden dat ook niet leuk,” zegden de konijntjes samen terwijl hun oortjes flapperden. “Er zijn vaak kinderen die afgevallen blaadjes in onze holletjes stoppen en dan wordt het daar zo donker.” “En er wordt ook wel eens op de paddestoelen getrapt,” tjirpten de krekeltjes, “en dan hebben we geen schuilplaats meer voor de regen.”

“Ik hoor iets!” riep Krisje, “ik hoor de blaadjes kraken en ik hoor stemmen”. Alle dieren liepen achter de grote eik. En Kraakje die kroop hoog in de boom. Van daaruit kon hij het hele bos zien. ”Ik zie een mama,papa en twee kindjes!” riep Kraakje een beetje bang. “Oei oei, ze hebben ook een grote hond bij!” riep Kraakje bang. Hij kroop nog wat hoger en de andere dieren verstopten zich allemaal. De konijntjes kropen in hun holletjes, de miertjes in hun hoop, Krisje en de andere krekeltjes onder de bladeren… Iedereen was muisstil. Kraakje kon alles heel goed zien. De grote en kleine voeten kwamen nu wel heel dichtbij… ”Pfff, wat is dit spannend,” zeggen de konijntjes.  De dieren hadden afgesproken om stil te blijven zitten tot Kraakje kwam zeggen dat alles veilig was. Maar Prikkebolletje had zich nog niet verstopt, hij kon niet zo vlug lopen. Te laat! De grote hond snuffelde aan Prikkebol. Hij rolde zich op tot een grote prikkebal. “Woef,” blafte de hond. Hij had zich geprikt aan de prikkebal. “Kijk papa, Hector heeft een bal gevonden!” riep Lars. “Nee Lars dat is geen bal, dat is een egeltje. Egeltjes rollen zich helemaal op als ze bang zijn,” vertelde papa. “Wonen er ook nog andere dieren in het bos?” vroeg Lies die nog bij mama stond te wachten. ”Ja, nog veel maar die kunnen we niet zien omdat ze zich verstoppen nu. Ze zullen bang zijn van ons. Omdat wij groot zijn en zij zijn klein. Er wonen konijntjes, eekhoorntjes, egeltjes en ook kleine diertjes zoals krekeltjes, mieren…” “Ja dat zijn insecten,” zei Lies, ”dat hebben we op school geleerd. En de juf heeft ook verteld dat we in het bos op de paadjes moeten wandelen en dat we geen paddestoelen mogen stukmaken.” “En mag je blaadjes zoeken en nootjes rapen?” vroeg papa. “Ja ,dat mag en je kan daar  dan iets mooi mee knutselen,” zei Lars. Lies en Lars gingen op zoek. Ondertussen wandelden ze verder door het bos.

“Oef,” zuchtte Kraakje die alles gehoord en gezien heeft vanuit zijn plaats in de hoge boom. Nu ging hij zijn vrienden roepen want alles was weer veilig.

“En wat heb je allemaal gezien?” vroeg Krisje benieuwd. Kraakje vertelde wat hij gezien en gehoord had. “We moeten echt niet bang zijn,“ stelde Kraakje zijn vriendjes gerust. Hij vertelde ook wat er met Prikkebol gebeurd was. Dat was wel spannend. Maar alles was goed afgelopen! Ondertussen werd het stilaan donker in het bos… tijd voor muziek. En Krisje speelde op zijn viool…

Een half uurtje later lagen alle dieren rustig te slapen. Ze waren heel moe na een spannende dag in het bos.

Illustratie door Pieter Saegeman (5e leerjaar)

Eén gedachte over “Een spannende dag in het bos…”

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *