Wie niet weg is, is gezien

Op een zonnige dag in september is Lander op wandel in het bos. Onder zijn arm draagt hij zijn tekenblok en zijn doos met kleurpotloden. Hij wandelt tot aan de rand van het bos waar de babbelboom staat. Hij gaat zitten op het stronkje met mos. Lander komt daar vaak om te tekenen. “Het is hier zo rustig en straks als het een beetje donker wordt, maak ik de babbelboom wakker en dan kunnen we vertellen,” denkt Lander. Een tijdje later begint het al te schemeren en Lander zegt de spreuk:

Biebbele babbele boe

 Oren open en mondjes toe.

 Het is geen grap, het is geen droom,

 Luister naar de Babbelboom.

 Letters, woorden, zinnen,

 Laten we beginnen.’

Langzaam wordt de boom wakker en zegt: “Dag Lander, ik ben blij dat je op bezoek komt. Wat heb je daar bij?” Lander laat zijn tekenblok en zijn kleurpotloden zien.”Heb jij dat allemaal getekend?“ vraagt de babbelboom, ”jij bent een echte kunstenaar.” Lander wordt een beetje verlegen.”Ik doe mijn best. Ik zit hier al een tijdje en kijk… dit is mijn laatste tekening,” zegt Lander fier, ”weet jij wat dat is?” Lander toont zijn tekening.

“Wie niet weg is, is gezien” verder lezen

Kabouter Kas

Het is tijd voor een verhaaltje uit het grote babbelboek. Ga even zitten en zeg de toverspreuk dan komt het verhaaltje, het wordt heel leuk.

‘In het grote babbelboek

zijn de letters en de kleuren zoek.

Open, toe en schudden maar…

Het verhaal is klaar, echt waar!’

Er was eens een klein lief kaboutertje. Zijn naam was Kas. Samen met mama en papa kabouter woonde hij in een gezellig bos. Nee, ze woonden niet in een paddenstoel maar in de stam van een holle boom. Daar hadden ze een gezellig huisje van gemaakt. Net groot genoeg voor hun drietjes. Er woonden ook heel veel dieren in bos. Maar er woonde maar één kabouterfamilie. En dat vond Kas helemaal niet leuk. Hij wilde vriendjes om mee te spelen…

“Misschien willen de kleine dieren wel vriendjes met je worden,” zei mama kabouter op een dag, ”je kan het altijd eens vragen.” En Kas trok het bos in, op zoek naar vriendjes.

“Kabouter Kas” verder lezen

De kombimachine

“Amai, nu hebben we toch wel een heel moeilijke taak gekregen,” zucht Lars als hij thuiskomt van school. “Ja, Lars, je zit nu al in het vierde leerjaar en dan worden de lessen en de taken wat moeilijker,” zegt papa. “Wat is die moeilijke taak dan?” wil mama weten.

“De kombimachine” verder lezen

Schip ahoy!

De hele zomer lang zijn Edison ezel, Kootje konijn en Valeir de vogelverschrikker op stap geweest. Ze willen de hele wereld zien en elke dag opnieuw ontdekten ze mooie plaatsen en kregen ze nieuwe vrienden. Op de heel warme dagen trokken ze door de bossen op zoek naar wat koelte. Ze sliepen vaak op een strand en genoten van het geluid van de golven en van de frisse wind. Maar de zomer loopt stilaan op zijn einde. De dagen worden al frisser en korter en de nachten soms al koud. Daarom zijn ze op zoek naar warme plaatsen om te overnachten. Ook aan de zee vinden ze het al te koud. En vandaag nemen ze afscheid van de zee met een prachtige wandeling langs de kust.

“Schip ahoy!” verder lezen

Verrassing!

Het is de laatste week van de zomervakantie en mama en papa hebben nog een weekje verlof en… een grote verrassing.

Gisteren hebben Lars en Lies met hun ouders een grote fietstocht gedaan. Toen ze bijna thuis waren, gingen ze nog even langs oma en opa. ”Heb je het al verteld?” vroeg oma aan mama. “Wat verteld?” vroegen Lies en Lars nieuwsgierig. “Wacht even,” lachte mama terwijl ze een fotoboek uit oma haar kast nam. “Gaan we nu weer in het fotoboek van de Efteling kijken,” zuchtte Lars, ”dat hebben we al zo vaak gezien.” Lies ging al klaar zitten in de zetel om te kijken. Ze vindt het prachtig al die foto’s van het sprookjesbos. “Wat zouden jullie ervan denken om alles in het echt te zien?” vroeg mama. “Euh, in het echt? Gaan we naar de Efteling?” riepen de kids. “Ja, echt waar!” riep mama, ”en we gaan… morgen!”

“Verrassing!” verder lezen

Een zware klim

Lees ook het eerste verhaaltje van Slowie slak

Foto Carina Verhaegen

Het is nog heel vroeg in de morgen en Slowie slak ligt te slapen op de blaadjes van een mooie rode bloem. Zijn huisje is nat van de dauw en op de rode blaadjes liggen kleine waterdruppels. ‘Bam, bam !!!’ Slowie schrikt van een oorverdovend geluid en valt van de bloem. “Wat is dat zeg!” roept Slowie boos, ”is me dat schrikken!” Voorzichtig steekt hij zijn kopje naar buiten en kijkt rond…

“Een zware klim” verder lezen

Een echte fotograaf

Lees ook de verhaaltjes oooooh-pinguinguin en ziezoo

Lars en Lies zijn al enkele keren in de dierentuin ‘Ziezoo’ geweest met mama en papa. De eerste keer was het winter en de tweede keer was het lente. Het is nu nog zomervakantie en mama en papa moeten werken. Lies en Lars logeren enkele dagen bij oma en opa. En morgen gaan ze met hen eens naar de dierentuin. Dan zien ze de dieren ook eens in de zomer.

“Een echte fotograaf” verder lezen

Wie doet er mee?

Foto Willie de Vries

In de tuin waar Bartholomeus en zijn vrienden wonen, is er een prachtige bloementuin. “Mijn klein paradijsje,” zegt Bartholomeus trots als hij geniet van de prachtige kleuren en de heerlijke geuren. De bloemen staan al een hele tijd in bloei want het is nu hoogzomer. Bartholomeus en de andere bijen hebben het heel druk. De bijen zuigen nectar uit de bloemen en vliegen dan naar de imker die bijenkorven heeft. Daar spuiten ze de nectar in honingraten. Honing van de bijtjes

“Wie doet er mee?” verder lezen

De schaduw van Oona

Het is tijd voor een verhaaltje uit het grote babbelboek. Ga even zitten en zeg de toverspreuk dan komt het verhaaltje, het wordt heel leuk.

‘In het grote babbelboek

zijn de letters en de kleuren zoek.

Open, toe en schudden maar…

Het verhaal is klaar, echt waar!’

Foto Marleen Van Hul

Kleine Oona logeert bij oma en opa. Die hebben een vakantiehuisje aan zee. Als het mooi weer is en de zon schijnt, gaan ze elke namiddag naar het strand. Oona doet eerst haar middagdutje en daarna vertrekken ze. Voor Oona is het altijd feest als ze met oma en opa gaat wandelen op het strand. Ze geeft opa altijd een handje. Oona kan al heel flink alleen stappen maar ze is nog een beetje bang van het water van de zee. “Brrr,” zegt Oona en krult haar kleine teentjes. Het natte zand is koud en plakt aan haar voetjes.

Foto Marleen Van Hul
“De schaduw van Oona” verder lezen

De eerste vlucht

Dit is het vervolg op papa ooievaar

Foto Bernine Deramoudt

Het is al enkele maanden geleden dat Bartholomeus bij op bezoek ging in het ooievaarsdorp. Hij wilde zo graag het kleintje zien van zijn grote vriend, de ooievaar. En toen hij daar was, zag hij iets fantastisch gebeuren. Een tweede babyooievaar kwam uit zijn ei. Op dat moment had hij afscheid genomen en beloofd om nog eens op bezoek te komen. En enkele weken geleden, heeft hij dat gedaan. En wat een verrassing! In het grote nest zaten drie kleine, flinke ooievaars. Papa en mama ooievaar waren zo fier op hun kleintjes. “Wat een leuke verassing,” riep papa ooievaar blij, ”je bent nog eens gekomen!”

“De eerste vlucht” verder lezen